New York - New York!!

We zijn er!! Wat een superstad.. Nu al heel veel beleefd. meer nieuws volgt...

met zicht op New Amsterdam

Wij liggen inmiddels op de reede van Nieuw Amsterdam, oftewel New York. In de verte zien we de skyline al opdoemen achter de Verrazano bridge. Gisteren en vannacht hebben we de resten van tropische storm Andrea over ons heen gehad. Gelukkig niet veel wind maar wel zeker 20 cm regen in 18 uur. De bijboot was bijna helemaal vol.

De laatste nacht op zee leek een makkie te worden totdat we rond middernacht ineens in een dicht mistveld terecht kwamen. We waren erg blij met onze radar en konden op die manier een aantal schepen ontwijken. Wel heb ik midden in de nacht op onze misthoorn staan blazen. Else vroeg: “waar is het feest?” ;-)

In de vroege ochtend loste de mist op en zagen we de skyline van new york. Vlak voorbij de hoek van het schiereiland genaamd Sandy Hook ging de vislijn ineens te keer: een laatste vis! Het bleek een bluefish te zijn, volgens ons boek ook wel een rock salmon genoemd. Dit laatste klinkt natuurlijk veel beter. Luca was helemaal gelukkkig. S avonds hebben we hem gebakken op zijn amerikaans met een koffie/cacao kruiden mengsel dat we in een lokaal zaakje kregen hier. Mmmmmmm, culinair gezien lijken de amerikanen toch wel wat op de engelsen... In datzelfde zaakje werden we echter toegelachen door 2 amerikanen die wilden weten waarom wij zoveel worstjes in blik in de supermarkt hebben staan: Alicia zei daarop: knakworstjes! Die 2 amerikanen hebben nu dus hun eerste nederlands geleerd. Bitterballen kenden ze ook en daar heb ik vannacht bijna over gedroomd...

Morgen gaan we dan op weg naar the Statue of Liberty en hopen we een mooring op te pakken voor riverside park. A en L tellen de dagen af tot opa en oma komen. Else en ik kijken er ook erg naar uit, maar een zeker weemoedig gevoel besluipt ons de laatste dagen nu we weten dat onze reis straks toch echt afgelopen is.

Have yourself a good one!

Groeten van het team vanuit bijna New York

Delaware

Een duik in het water is een lange tijd geleden, wat we wel erg missen in de States. Maar in Worton Creek is het weer zover. Heerlijk gezwommen op een prachtige plek. Wij vinden vooral het laatste deel van de Chesapeake heel mooi. Omdat het er smaller is, kan je ook veel meer zien van het land, wat ons soms enigszins Engels aandoet. Zeer opvallend blijft dat we geen enkele Europese boot meer tegen komen. We zien weer veel visarenden en zelfs een amerikaanse zeearend (?).met witte kop die als symbool door de Navy wordt gebruikt.

In Chesapeak city kijken we vanaf onze ankerbaai oa uit op een cafe. Op zaterdag wordt het vogelgezang geregeld overstemd door het  motorgeronk. De ene Miami Vice boot na de andere boot komt hier de baai binnen varen. Met minstens 500 pk maken ze een oorverdovend lawaai. Luca en Alicia vinden het prachtig om dit alles te bestuderen.

Chesapeak City is een heel klein, leuk gezellig stadje. Bij het binnen varen van de baai komen we bijna vast te liggen,omdat het hier wel erg ondiep is. Onze tweede nacht leggen we aan aan de gratis steiger, waar je 24 uur aan mag liggen. Amerika is wat dat betreft goed geregeld. Je kunt overal ankeren en we komen na wat speurwerk in de Active Captain toch regelmatig een gratis steiger tegen, wat een zeer goed alternatief is voor de zeer dure Marina’s (2-3 dollar per voet), die nog niet eens altijd over een douche beschikken. De Active Captain wordt dagelijks bestudeerd. Het zijn digitale waterkaarten, waarop tevens oa alle ankerplekken en marina’s aangegeven staan met alle benodigde extra informatie. Ook staan er reviews bij van andere zeilers, zodat je wat meer te weten komt over hoe het er is. 

Je blijft je verbazen dat in bijna geen enkel stadje een bakker of een supermarktje is, waar je wat brood, groente of fruit kunt kopen. Voor je inkopen moet je echt naar de buitenaf gelegen shoppingmalls gaan, die vaak mijlen van een baai af liggen. Doordat de Ameriaken echt allemaal een praatje willen maken, ontmoet je regelmatig erg leuke mensen. Zo ook weer in Chesapeake City. Het is wel opvallend dat we tot nu toe alleen maar Republikeinen getroffen hebben, die allemaal over meerdere huizen beschikken en zelf ook geregeld plannen hebben om een lange zeilreis te maken. Joe en Karen geven ons een lift. Het doet soms wat hylarisch aan. Ze volgen ons op de voet in de supermarkt, blijven ondertussen honderduit praten, ze maken foto’s van ons en voorzien ons van de nodige inkoopadviezen. Na afloop komen ze borrelen aan boord, krijgen de kindjes cadeautjes en vlecht Karen de haren van Alicia in.

Mijn verjaardag wordt uitgebreid gevierd tijdens het varen richting de Delaware River. Dagen is mij verteld dat het allemaal niet gelukt was met de cadeautjes en verjaardagstaart, maar het is allemaal toch goed gekomen. Ben enorm verwend. Ik heb zelfs nog even kunnen zwemmen op mijn verjaardag. We moesten het echter gauw voor gezien houden, omdat het al snel hard ging stromen. Het stroomt hier soms wel 3,5 knoop. Daar is niet tegenin te zwemmen, maar je kunt er wanneer je je reis goed plant, absoluut je voordeel mee doen.

Aan het eind van de dag worden we nog getracteert op een enorme bui. Gelukkig blijft het onweer op afstand. Zodra het front voorbij is, is het helemaal verstild en kunnen we genieten van een prachtige zonsondergang met regenboog. Dit gaan we in Nederland echt missen. Je leeft zo dicht bij de natuur, met ieder keer weer een ander prachtig uitzicht vanaf ons ‘huisje’. Ja en dat je ’s nachts je bed uit moet om een extra anker uit te brengen, omdat het harder gaat waaien dan voorspeld, dat zullen we niet missen.